W miarę gdy nieznajomy zbliżał
się do niej, coraz bardziej mogła rozszyfrować jego figurę. Był wysoki i łysy,
ubrany w czarny płaszcz. Luisa przyspieszyła kroku, jednak gdy odwróciła się za
nim, coś błysnęło w ręce mężczyzny. Tak, to był odpowiedni moment, żeby zacząć
uciekać. Poczuła dziwne mrowienie na języku i nagłe napięcie mięśni, serce waliło
jak dzwon. Biegła co sił w nogach. Najgorszy był fakt, że kobieta nie wiedziała
jak długo ma biec do wioski, a powoli brakowało jej sił. Jednak kiedy odwracając
się co jakiś czas spostrzegła, że dystans między nią a nieznajomym mężczyzną
zmniejsza się, czuła dodatkowy przypływ adrenaliny. Wmawiała sobie w myślach,
że nie może się poddać, że nie chce zginąć w tym lesie poćwiartowana na kawałki
przez jakiegoś mordercę. Miała wrażenie, że biegnie już godzinę, nogi odmawiały
jej posłuszeństwa, ale nie mogła teraz przestać biec. Mężczyzna z nożem był
coraz bliżej. Z oddali zauważyła palące się światło w oknie pewnego domu. Nie
wiedziała, czy uda jej się dobiec i uchronić, czy skończy swoje życie tutaj
plamiąc swoją krwią zaspy śniegu. Czuła się jak w złym śnie, kiedy chcąc uciec
przed oprawcą stoisz w miejscu i oczekujesz najgorszego. Dom był coraz bliżej,
jednak, gdy odwróciła się ponownie, nikogo nie było. Mężczyzna zniknął. Luisa zastanawiała
się czy poprzewracało jej się w głowie od tego mrozu, czy nieznajomy bawiąc się
z nią skręcił w boczną ścieżkę, aby ją przechytrzyć. Stała jak wryta
rozglądając się dookoła. Nie było żywej duszy. Słychać było tylko ten sam świst
wiatru i liście szumiące na konarach drzew. Teraz już szła spokojnie w stronę
wioski, analizując to, co właśnie się wydarzyło.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz